Blogestafette: de kost

 

“Zou het niet ongemeen boeiend zijn om iedere blogger eens exact te laten  vertellen wat hij nu precies uitvoert op het werk en wat zijn eigen invulling is van een job (vooral met ronkende Engelse titels)? Niet van: ik doe administratie, ik doe onthaal of ik ben magazijnier, maar echt in detail.”

Zo luidt de opdracht van de zoveelste blogestafette (ik vertik het om het woord st*kje nog te gebruiken) die via M-go ook tot bij mij geraakte.

 

Een van de hachelijkste avonturen waar ik me destijds in gestort heb, was zelfstandig ondernemer worden. Van de relatieve veiligheid en pseudo-geborgenheid van het werken in dienstverband overstappen naar het alles zelf moeten aanpakken: die beslissing leek wel met de natte vinger genomen. De eerste weken – maanden eigenlijk – waren dan ook niet mals. Je vaste inkomen komt te vervallen  en je krijgt er een hoop (papier)rompslomp bovenop. Het ‘mijn vrijheid, mijn blijheid’-motto, dat ik al sinds mensenheugenis hanteer, heeft me echter geen seconde doen aarzelen.

Oké, de bazen vielen weg, de lastige klanten kwamen in de plaats. Ik ben er nog steeds niet uit welke van de twee ik het ergst vind. Maar – en daar was het mij in de eerste plaats om te doen – ik ben met de natuur bezig. Die allesoverstijgende liefde werd me met de paplepel ingegeven en ik zal ze zonder twijfel meenemen in mijn graf urne.

 

Als tuinontwerper stel ik me een ogenschijnlijk tegennatuurlijk doel: de natuur be-perken ofte binnen de perken houden middels een hoofdzakelijk door creativiteit ingegeven stramien, daarbij rekening houdend met het feit dat de natuur zich au fond niet laat onderwerpen doch duizenden specifieke eisen laat optekenen. Meteen geef ik u al twee van mijn – overigens noodzakelijke – stokpaardjes mee: het kunnen botvieren van mijn creatiedrang en mijn gebetenheid om alles te weten te komen over fauna en flora. De rest is louter techniek: schaalberekening, plannen tekenen, gerichte pc-kennis,… Zelfs prospectie is een truc. Wie echter geen greintje liefde voor de natuur heeft, gelieve zich te onthouden. Mijn bestaan verdien ik in de eerste plaats met mijn hart.

À propos, inkomen: daarover wordt de waarheid bijwijlen nogal eens verdraaid. A waste of words and time, zeg maar. Er zijn momenten dat ik goed verdien en er zijn momenten dat ik op het einde van mijn geld nog maand overhoud. Dit vak is uitermate seizoens- en klantgebonden, weet u. Des winters als het regent, dan is mijn beursje diep, ja diep. Lang leve het voorjaar,  (in iets mindere mate) de zomer en het najaar. Meteen begrijpt u waarom ik er onlangs een klein maandje tussenuit kneep wat het bloggen betreft.
Naast het ontwerpgedoe, ben ik niet te beroerd om ook effectief de handen uit de mouwen en in de aarde te steken. Noodzaak enerzijds, maar een immens plezier anderzijds. Mijn geliefkoosde eenwording met de elementen, zeg maar. Het ophalen van mijn immer groene hart. En niet onbelangrijk: het omzetten naar de praktijk van wat ik vaak met de nodige hoofdbrekens eerder aan het papier toevertrouwde.
Voilà, de cirkel is rond: mijn tuinplanning gaat daadwerkelijk van A tot Z. Niks mooiers dan naderhand, intens genietend, je afgewerkte project te kunnen aanschouwen met een glas geestrijk vocht in de hand, zalig zuchtend om wat ooit met een blanco blad begon.

 

U zult begrijpen dat ik zulks niet alleen kan realiseren. That’s what friends are for, en al zeker als ze ook nog eens collega’s worden. Samen met een zeer fijne maat, een uitermate gedreven tuinvakman, vorm ik geregeld een goed geoliede tandem. Als er weer eens een groot, complex dan wel arbeidsintensief project tot een goed einde moet worden gebracht, zul je ons samen treffen. En voor de opdrachten die we niet alleen aankunnen, hebben we onze trouwe contacten.

In dezen mag ik absoluut mijn madam niet onvermeld laten. Want naast haar overgevulde dagtaak in een uitgeverij, bemoeit ze zich ook nog eens met mijn boekhouding. En da’s maar goed ook, want mijn hoofd staat zelden naar cijfertjes.

De nadelen van mijn professioneel bestaan laat ik evenmin achterwege. Ze loeren nu eenmaal constant om de hoek: onregelmatige uren én vergoedingen, af en toe weekendwerk en bijwijlen niet echt makkelijk noch proper. Om over ons uitermate wisselvallig Belgisch weertje nog maar te zwijgen. Gelukkig bestaat er zoiets als een warm en overvloedig schuimend bad achteraf.

 

Nu nog een secretaresse vinden in wiens takenpakket mijn rug wassen is inbegrepen. Iemand?

 

En u, beste AnneTanne, Patrick en Pierre Du Coin, wat doet u voor de kost?