Schoudervulling

 

Ineens zat er een bultje op mijn linkerschouder. Het opmerken deed ik omdat het jeukte. Een milde jeuk, lichter dan, pakweg, de gekende muggenbeetirritatie. Ik krabde, voelde een hobbeltje en dacht aan een opkomend puistje of een aanverwant uitknijpding. Laten rijpen, Menck. Mijn madam zou dit ettertje naderhand wel leegknijpen. Ik besteedde er dan ook verder geen aandacht meer aan.

Een maand later zat de bobbel er nog. Hij was wat groter geworden. De aanvankelijke mildheid van de jeuk was verworden tot lichte pijn bij het aanraken. Ik vorste de verhoging in de badkamerspiegel. Ze zag enigszins rood. Toen ik ze tussen duim en wijsvinger vatte en wat druk zette, resulteerde dat slechts in tranen in mijn ogen. Een mens zit gek in elkaar, dacht ik. En ik trok mijn shirt weer aan.

Een jaar (!) nadien zat de bult er nog steeds. Ze was groter noch roder geworden. De pijn was mettertijd weggeëbd. Ik maakte me geen zorgen en verzoende me met het feit dat er een bobbel op mijn schouder huisde.

 

Het werd augustus en warm. Maar die bewuste morgen had ik het ijskoud. Ik voelde me misselijk bovendien. Ik vertelde mijn madam dat ik waarschijnlijk een zomergriepje onder de lendenen had. “Ga wat rusten,” adviseerde ze. Zo geschiedde.

’s Namiddags voelde ik me ronduit slecht. De koortsthermometer gaf 38,9 aan. De dokter had spreekuur om zes uur. Om kwart voor zes zat ik al in de wachtzaal, gans alleen, lusteloos bladerend door een twee jaar oude Libelle.

“Ergens pijn?” informeerde hij.

“Mijn rug. Of beter: de achterkant van mijn schouder. Daar zit een soortement van bult die plots aan het groeien is geslagen na zich meer dan een jaar gedeisd te hebben gehouden. Maar daardoor kan ik me toch niet zo ziek voelen?”

De arts monsterde mijn ondertussen zeer vertrouwd geworden hobbel. Zijn ‘o-ow’ deed weinig goeds vermoeden.

“Een furunkel,” concludeerde hij. “Een acute, necrotiserende vorm van een folliculitis.”

“En in mensentaal, dokter?”

“Een steenpuist. Geweldig ontstoken, bovendien. Geen wonder dat je je slecht voelt. Hier komt een zwaar antibioticum aan te pas. We moeten vooral voorkomen dat ze binnenin openbreekt.”

“Kan dat dan?”

“Absoluut. Als die viezigheid in je bloedbanen raakt, ben je nog niet meteen thuis, vrees ik.”

“In dat geval: voor mij een antibioticum, graag.” Ik lachte. Groen.

“Meld je na vijf dagen terug aan. Dan zullen we dat onding eens aanpakken. Of moet ik zeggen: uitpakken?” Hij lachte hardop. Dokters en humor: dat komt nooit goed.

 

Het heeft geen vijf dagen geduurd. Twee dagen later kwam ik van een feestje en ik was stevig in de wind. Een plas drong zich op. Ik opende de deur van het toilet, wilde binnenstappen, maar wankelde wegens het weinig bescheiden stuk in mijn kraag. Het gevolg was dat ik achterwaarts tegen de deurpost knalde… met mijn schouder. De kreet die ik toen slaakte, werd zelfs gehoord tot in de tien kilometer verderop gelegen luchthaven van Oostende en staat aldaar tot op heden nog steeds geregistreerd als een Mayday van onbekende origine.

Ik bespaar u de details. Echt, u wilt ze niet lezen, geloof me. Om toch tot enige verduidelijking te komen, laat ik u sprokkelen tussen de termen ‘gelige pus’, ‘penetrante geur’, ‘lijmachtige etter’, ‘brokken’, ‘lavastroom’ en ‘een halve kop vol’. Dat moet volstaan.

Diezelfde avond zat ik, drankadem incluis, al terug bij mijn huisarts.

“O jee, dit behoeft een grondige verzorging. Er is zelfs een kratertje geslagen.”

“Wat bedoelt u?” informeerde ik voorzichtig.

“Ik bedoel het létterlijk,” zei hij, terwijl hij een grote pul desinfecterend middel uit zijn wandkast haalde.

 

Heden heb ik geen bult meer. In de plaats daarvan zit nu een put. Niet dat je er een vinger kunt insteken of zo, maar een halve erwt zou toch aardig lukken.

Wat ooit een fikse hobbel was, is jaren na datum vanzelfsprekend mooi genezen. Glad velletje erover en al. Maar een putje zal het altijd blijven. Een schouderputje. Zo heb ik ook eens iets dat een ander niet heeft, al bestaat daarover natuurlijk nooit honderd procent zekerheid.

Pochen met úw lichaamsrariteiten mag. In het reactieluik, bijvoorbeeld. Foto’s enkel per mail, graag.