3 a.m.: apocalypsnacht (1)

 

Toen mijn madam en ik, nu welhaast tien jaar geleden, deze woning pas betrokken, stonden er hooguit vijftien huizen in de straat. Thans is dat aantal quasi verdubbeld en daarmee zijn alle destijds beschikbare loten bouwgrond ingepalmd.

Een van die lege lappen werd in die dagen gecultiveerd door een landbouwer uit de buurt. Het ene jaar opteerde deze mens voor maïs, het andere jaar ruiste de wind door lavendelblauwbloeiend vlas. De zomer van het jaar waarin het zou bebouwd worden, was het stuk ingepalmd door manshoge maïsstengels waarop wuivende pluimen stonden. De gezwollen kolven voorspelden een rijke oogst. Het was augustus en verzengend heet.

 

De oogstmaand was nog jong toen ik in het holst van de nacht verschrikt wakker schoot.

“Hoorde je dat?” Ik ging rechtop zitten in bed en stroopte mijn bezwete T-shirt naar beneden.

Mijn madam beantwoordde mijn vraagstelling slechts met een kreunende “Hm”. Daarna voelde ik hoe ze loom het laken van zich af duwde en alzo het risico op nachtelijke muggenbeten op honderd procent bracht.

“Heb jij echt niks gehoord?” Ik sprak iets luider dan de fluistertoon van daarnet.

“W-wat dan?” Haar klaagtoon verried irritatie. Ze zuchtte even en draaide zich vervolgens traag op haar zij. Nauwelijks twee tellen later vertraagde haar ademhaling en was ze alweer in dromenland.

Ik stond op, stapte in mijn slippers en verwijderde me zo stil mogelijk uit de kamer. Mijn niet-uitgeslapen madam wens ik zelfs mijn ergste vijand niet toe.

Het licht van de straatlantaarn vlak voor de woning zette de hall in een zachtoranje gloed. Ik ging op zoek naar de poezen. Allicht had een van hen iets omgestoten en verklaarde dat het geluid – het leek op een doffe knal - dat me wakker had gemaakt. In mijn bureau lagen twee katten op de mat. Het derde specimen vond ik op de bamboefauteuil in de badkamer. Een voor een waren ze in een diepe slaap en sloten hiermee zichzelf als dader uit.

Ik stapte de keuken in en knipte het lampje van de dampkap aan. Ook hier zag alles er normaal uit. Daarna vervolgde ik, gewapend met een ei zo na de geest gevende zaklamp, mijn inspectieronde.

Living: check.

Garage: check.

Rest van de woning, de zolder uitgezonderd: eveneens check.

Wat het ook was geweest dat me wakker had gemaakt, het was zo goed als zeker niet in huis tot stand gekomen.

Terug in de keuken, trok ik de koelkast open en greep de chocomelk uit het flessenvak. Ik zette de fles aan mijn lippen. Daarna slofte ik naar het toilet. Hier hing gelukkig een spaarlamp. Die gaf mijn ogen tenminste de tijd om aan het licht te wennen. Ik geeuwde lang en luidop en trok daarna lusteloos een boekje uit het tijdschriftenrekje: ‘1001 sudoku’s’.

“Kut.” Ik schoof het ding terug tussen de magazines in het overladen rek en greep naar een ander exemplaar. Het bleek een beduimelde Flair. ‘Hoe hun nieuwe borsten deze vrouwen gelukkig maakten’ schreeuwde de cover in felrode vetjes. Ideaal voer voor onuitgeslapen nachtelijke potzitters, kortom.

Net toen ik het bewuste tietenartikel wilde opsnorren, hoorde ik de eerste sirene. Het indringende geluid zwol snel aan en werd dra gevolgd door een tweede en een derde.

“Shit,” dacht ik, terwijl ik tegelijkertijd die term in vaste vorm goot. Ik gooide de Flair in de lavabo en rolde een stuk of wat velletjes toiletpapier af.

Toen ik mijn slip ophees, was het geluid van de sirenes verworden tot een door merg en been snijdende kakofonie. Die herrie werd nu ook nog es overstegen door een vlak boven onze woning cirkelende helikopter met duidelijke landingsplannen.

Ik keek op mijn horloge. Bijna drie uur. Wat was hier in godsnaam gaande?

“Menck, wat is dat allemaal?” Mijn madam stond met een verschrikt gezicht in de hall. Haar haardos piekte alle kanten uit.

Ik bracht haar mijn onwetendheid schokschouderend over en trok vervolgens de voordeur open. Op straat stonden een stuk of wat gealarmeerde buren in peignoir. Alleen Dennis droeg slechts een veel te wijde short.

 

[ w o r d t    v e r v o l g d ]