Anouk: oud vs. nieuw

 

Weinig zin (en tijd) voor een doorwrocht schrijfsel vandaag, maar een geut muziek gaat er altijd wel in. Laat ik hier toevallig de recentste Anouk in mijn lader hebben zitten: ‘Who’s Your Momma’. ‘t Is een schijfje dat werd ingeblikt onder het toeziende oog van de – aardig gekende – Amerikaanse muziekproducer Glen Ballard. Die samenwerking resulteerde in een gans andere sound dan we van Anouk gewend zijn. De pure, ruige rock van weleer liet ze vallen, net als de vaak opwindende poppy deuntjes. ‘Who’s Your Momma’ is een plaat vol jazz- en soulinvloeden geworden. Daarmee bewandelt de zangeres nog niet eerder door haar betreden paden en lijkt het een beetje alsof ze haar muzikale verleden – al dan niet voorgoed – in de kelders van de geschiedenis heeft opgeborgen.

Voor haar jongste schakelde de Nederlandse een aantal grote meneren uit de muziekscène in. Zo beroepte ze zich voor de video van ‘Good God’ (laatste filmpje hieronder) op ene Jonas Åkerlund (cool, zo’n bolletje op de A). Die Zweedse mens stond in het verleden al meermaals garant voor tal van clips van internationaal geroemde artiesten (denk aan onder meer Moby, Roxette, Metallica, Iggy Pop, Macy Gray, Lenny Kravitz, Madonna, Rammstein en zelfs de Rolling Stones).

Anouk trok verder Glen Ballard, een drievoudig Grammy-winnaar, aan de mouw met het verzoek de cd te produceren. Of ze daar goed aan gedaan heeft, is nog maar de vraag. Niet dat de nummers niet puik in elkaar zitten, maar het geheel klinkt toch net iets te gepolijst. Van Anouk verwacht je een zekere rauwheid en gespierdere, van ballen voorziene songs.

Edoch, misschien moet ik maar es leren aanvaarden dat kleine meisjes groot – en ouder – worden en mede daardoor de tienergerichte muziekjes gaan inwisselen voor een meer volwassen sound. Die is overigens prima te verteren, maar een wijl wennen is het wel.

 

 

Kleintjes…

 

 

…worden groot.