Stop & (Re)start

 

Ik was nog een relatief internetgroentje toen ik al blogs las. Dat was lang voor het begrip ‘blog’ zowat gemeengoed werd. Er waren destijds niet bijster veel online-dagboekgewijsschrijvende zielen, maar Merel Roze was/is zo’n pionier die ik meermaals per week een bezoek bracht/breng. Later kwamen daar onder meer Dominiek en Lilith bij.

Merel vierde afgelopen week haar zevende blogverjaardag. “De zeven vette jaren zijn voorbij,” zegt ze zelf, “maar de seven year itch is hier nog afwezig” vervolledigt ze gelukkig.

Anders is het gesteld met Lilith die, na vijf ononderbroken – aardig succesvolle – blogjaren, een einde breit aan haar ‘Tales From The Crib’. Of dat einde definitief is, laat ze veiligheidshalve maar even in het midden. Bloggen is tenslotte een soortement van microbe die je ineens weer kan overvallen.

Jammer, want Lilith is een blogster die ik zeer weet te pruimen. Haar schrijfsels zijn niet zelden recht uit het leven geplukte stukjes herkenning, gegoten in een taalmal zonder bramen. De vlotte leesbaarheid van haar vaak eigenwijze woordenmix laat welhaast niemand koud. Naast haar blog update ze ordelijk een gevarieerde Flickr-fotostek die een perfecte aanvulling dan wel vervollediging op haar blogteksten vormt. Onlangs stampte ze bovendien nog de - enthousiast door menig blogster opgevolgde - ‘Wijvenweek’ uit de grond.

Gelukkig is er ook nog bloggend vrouwvolk dat na een ganse tijd afwezigheid de weblogdraad weer vurig opneemt. Fan van het eerste uur ben ik. Bovendien verschilt haar eerste uur amper met dat van mij.

Linkliefde? Ze is zo mooi, zeg ik u!