Melig meeslepend: Britain’s Got Talent

 

In momenten van opperste meligheid durf ik me wel al eens in lovende termen uit te laten over would-be zangertjes en zangeresjes die, mochten ze ooit al een muziekschijf op de markt brengen, ik nooit ofte nimmer tussen mijn cd-collectie zou willen terugvinden. Dan nestel ik me gemoedelijk, een dampend juliennesoepje binnen handbereik, voor het kleine scherm om een talentenjacht à la Britain’s Got Talent te aanschouwen.

Zo ook onlangs. Ik had me behaaglijk geïnstalleerd in de wijnrode bank; proper gedoucht, natte haren, pyjama aan. Links van me lag Zora gezellig te spinnen. Waldo drapeerde zich dra, na enig gewroet, op mijn schoot. Mijn madam was nog uit werken. Kortom: een typisch avondje Menck-is-alleen-en-voelt-zich-ook-zo-en-verveelt-zich-wel-een-beetje, zeg maar.

Een twaalfjarig meisje, genre ‘ik lust worteltaart, zie je dat niet?’, verscheen op het podium. Het kind was hooglijk verlegen maar trotseerde moedig de honderden blikken vanuit de zaal. “Ik ga een stukje aria ten berde brengen,” verkondigde ze timide. “Ave Maria”.

‘Ave Maria’ bijgod. In één ruk was ik in gedachten terug bij mijn – eerste – huwelijksviering alwaar deze hoogstemmig begeleide riedel cassettegewijs door de kerk schalde bij het ter communie gaan. Heden ben ik vergeten welke artiest(e) destijds dat door merg en been snijdend stukje opera verzorgde, maar dat het minstens drievierde van de aanhoorders kippenvel bezorgde, weet ik wél nog. Hoe in ’s hemelsnaam zou een twaalfjarige sping-in-‘t-veld me op dusdanige wijze weten te bekoren?

Door gewoonweg te zingen, bleek alras.

Want tijdens – en ook na – dit vol overgave gebrachte stuk was ik een en al thrilled. Het kind bleek een stemgeluid te bezitten dat niemand ooit een pas ontloken puber zou toedichten. Oordeelt u echter vooral zelf:

 

 

Een tweede Paul Potts in wording, zowaar.

En nee, het was nog niet afgelopen met de kippenvelmomenten. Want een zekere Madonna Decena, een drieëndertigjarige Filippijnse met een verhaal, moest dan nog haar moment de gloire beleven. Met de meest gekende van la Houston wist zij eenieder van haar verreikende stemgeluid te overtuigen. En overtuigen deed ze, getuige onderstaande clip:

 

 

Ach ja, bij momenten ga ik wel eens overstag. Pint u mij daar vooral niet op vast. De zomerse temperaturen van de afgelopen dagen doen gekke dingen met een mens. Al staat ‘gek’ in dit verband dan veeleer garant voor ‘toch wel mooi’. En dat is altijd mooi meegenomen, natuurlijk.