Drie voor vijf

 

Enigszins aarzelend nam ik het estafettehoutje van de drie deftige dames aan, want ik herinner me eerlijk gezegd maar bitter weinig van voor mijn vijfde levensjaar. Twee gebeurtenissen zijn me tot op heden echter zeer goed bijgebleven. De derde staat vooral stevig in het geheugen van mijn broer gegrift.

 

1. Valse kroep

Toen ik twee – of was het nu drie? – lentes jong was, kreeg ik ineens valse ofte pseudokroep. Die beleving was zodanig angstwekkend dat ik ze me allicht immer zal blijven herinneren. Die bewuste morgen leek het alsof een onzichtbare reuzenhand zich ineens om mijn keel sloot en me alzo de bijzonder indringende ervaring van het stikken bijbracht. Mijn inademen ging gepaard met een gierend geluid dat menig buur verschrikt de straat opjoeg. Mijn moeder trachtte, zelf ook behoorlijk aangedaan, mijn benauwdheid met sussende woordjes - doch met bitter weinig resultaat - weg te nemen terwijl mijn vader in allerijl de huisarts optrommelde. Ik vermoed dat ik al goed blauw zag toen die pillenmens in zijn zeepgroene Opel Rekord kwam aangetuft, want in die dagen beschikten mijn ouders nog niet over het moderne wondermiddel dat telefoon heet. Mijn pa was de dokter per fiets gaan verwittigen op een moment dat zowat dertig centimeter sneeuw het wegdek geheel aan het zicht onttrok.

Een wijl heb ik gedacht dat mijn adamsappel zich had omgedraaid in mijn keel en me op die manier de adem had ontnomen. De schrik zat er bij mij zodanig in dat ik op den duur een aversie voor slikken begon te ontwikkelen. Honger en dorst waren meermaals mijn deel toentertijd. 

Mocht u nog nooit van valse kroep hebben gehoord: het is een onschuldige virusinfectie die de dag erop alweer verdwenen is. Tracht dat echter maar eens te verkopen aan een uk van drie in ware doodsangst.

 

2. Superman

Vlak voor ik vijf werd, dook ik dwars door de dubbele beglazing van de ouderlijke veranda en landde twee meter lager met mijn harses op het gazon. De val kwam hard aan, temeer daar mijn vader net het gras had gemaaid. Maar wat erger was: een glasscherf had mijn polsslagader opengereten. Het gevolg was dat een heftig spuitende bloedfontein middels mijn pols de wijde wereld opzocht, daarbij alles binnen een straal van anderhalve meter onder de rode spatten bedelvend. Krijsend kwam ik alras de living binnengerend, mijn gehavende arm recht voor me uit stekend. Mijn vader, die op dat moment in de garage was, kwam hollend op mijn geschreeuw af. In één oogopslag overzag hij de situatie en met een bewonderenswaardige koelbloedigheid rukte hij zijn riem uit de lussen van zijn broek en snoerde die stevig om mijn arm. Het spuiten verwerd op slag tot een stevig gedruppel, waardoor ik mijn kansen op een lang leven weer enigszins de hoogte zag ingaan.

Toen was er wel al telefoon in huis. Via dit beige bakelieten draaitoestel werd dezelfde huisarts prompt gealarmeerd waarna hij in zijn Mercedes cabriolet (ja, de mens had veel patiënten verworven de voorbije drie jaren) richting de plek des onheils scheurde. Ik kreeg een spuit in mijn arm, moest even op mijn melktanden bijten en de wonde werd ter plaatse vakkundig gehecht.

Hoe dit allemaal begon?

Via een kinderlijk spelletje, eigenlijk. Mijn neefje en ik speelden tikkertje in huis. We joegen elkaar op en vonden er plezier in ons tegen iedere muur die we op onze weg tegenkwamen af te duwen en rechtsomkeer te maken. In al mijn enthousiasme zette ik me op een bepaald moment in volle vaart af tegen het raam van de verandadeur. De beglazing weerstond de druk niet, waardoor ik in ware supermanstijl de lager gelegen tuin indook met het bovenstaande gevolg vandien.

 

3. Shit, broer!

Ik was vier toen ik me, met voorzichtige pasjes, via de steile roodstenen buitentrap tuinwaarts begaf. Op de laatste van de acht treden schoof ik, ondanks mijn behoedzaamheid, toch uit en belandde dientengevolge onzacht op mijn bips. Meteen hoorde ik mijn jongere broertje enthousiast kraaien. Hij zat onderaan de trap op zijn beluierde poepert en had pretlichtjes in zijn ogen. Meteen daarop rook ik wat om god weet welke reden het reukorgaan van mijn broertje geenszins teisterde: hij had de onderste trede ingesmeerd met de nog warme vulling uit zijn langs een kant opengetrokken luier. Ik was uitgegleden over de smurrie en zat er ineens midden in. Luid kokhalzend gooide ik hem al de verwensingen die mijn kleine woordenschat toen rijk was naar het hoofd, en tot vele jaren na de feiten ben ik hem sardonisch strontjoch blijven noemen.

 

 

Dit stokje ben ik al zodanig vaak tegengekomen dat ik geeneens meer weet wie het reeds ontving. Voor zij die zich geroepen voelen alsnog enige peuterperikelen te etaleren: catch!