Kijk, mocht de schoonvader van de vraagsteller in kwestie over zo’n gezellig ouderwets pijpenrekje beschikken, dan zou in bovenstaande zinsnede een – toegegeven: ongelukkige – schrijffout zijn geslopen. Zij (of misschien wel hij, maar dat sluit ik voor het verdere verloop van de tekst gemakshalve even uit), een naar afwisseling zoekende rookster, wil schoonvaders pijpen. En dat kan. Door het die mens vriendelijk te vragen, bijvoorbeeld. Of door ze in een onbewaakt ogenblik mee te grissen, ik zeg maar wat.

Een tweede denkpiste die ik, in een verwoede poging om de goede naam van dit blog te handhaven, met graagte bewandel, is die van de broekspijpen. Want het is natuurlijk niet geheel ondenkbaar dat de schoonvader waarvan sprake drager is van een schone pantalon met hippe, opzienbarende dan wel exclusieve pijpen. Ook hier moet ik bevestigend antwoorden op de gestelde vraag, want voor dergelijke couturegerelateerde zaken bestaan er patroontjes, gespecialiseerde magazines en textielwinkels.

Edoch, laten we wel wezen: dit is het internet. Bijwijlen is het dan ook diepbedroevend te moeten vaststellen via welke ambigue terminologie men op dit blog belandt. Ik gun u allerminst het leedvermaak om de vele geladen woorden waardoor menig bezoeker alhier binnenstuikt. Vaak zijn het begrippen waarmee men zelfs vraagtekens zou kunnen toveren in de ogen van, pakweg, la Liekens.  

Laat ik er dus maar van uitgaan dat wat u in de printscreen hierboven te zien krijgt, een onverholen smeekbede om degelijke en diepgefundeerde informatie van lichtpornografische aard is. En die wil ik, goedzak zijnde, de lezeres die hier tot twee maal toe om bad niet onthouden.

Het eenvoudigste, beste mevrouw, zou natuurlijk zijn om uw schoonvader zetelwaarts te duwen, zijn gulp open te ritsen en zonder veel omwegen ’s mans snikkel in uw mond te nemen. Dergelijke situaties zijn echter vaak droomscenario’s die ver af staan van de realiteit, waar de gevaren (schoonmoeder, partner) maar al te vaak om de hoek loeren. Veelal letterlijk. Zodoende lijkt het me geraadzamer om u op wat listigheid te beroepen.

Ik stel daarom een spoedcursus hypnose voor. Daar is een weinig doorzettingsvermogen en wat bereidwilligheid voor nodig, maar doorgaans loont zulks. Ik garandeer u dat u uw mond vol zult hebben over het resultaat, zijnde een gewillig meewerkende schoonvader. Nadeel bij deze onderneming is dat de drager van het object uwer verlangen weinig tot niks zal hebben aan het gebeuren. De mens is immers gehypnotiseerd. Als u zich daarmee kunt verzoenen: wat houdt u tegen?

Gesteld dat u enige interactie verlangt, dan zult u de zaken geheel anders dienen aan te pakken. Peilen naar de bereidwilligheid van uw schoonvader kan onder meer middels de zeer filmische teen-in-kruis-onder-tafel. Merkt u geen tegenstand, maar een gestaag breder wordende glimlach annex traag dichtvallende ogen: u bent al halfweg. En bij protest van de mens tegenover u, kunt u altijd een vergissing veinzen en daarbij vervallen in een trits excuses. Mistakes happen.

Meer kans op succes maakt u op het familiefeestje dat, zoals dat zo vaak gaat, later op de avond ontaardt in jolige dronkenschap. Placeer u tijdens een doldwaas moment van enthousiast feestgedruis op schoonvaders schoot. Laat hierbij een weinig kontwrikken niet na. Van het moment dat u zich verheven weet, dan is de vis gevangen. Sta niet direct recht, dat zou hoogst onverstandig zijn. Ga daarentegen een stap verder door nog intensere manoeuvres met uw derrière te effectueren, ondertussen het hitje ‘Kom op konijntje, doe maar wiebelen’ neuriënd. Een man van de wereld weet voorzeker wat daarmee aan te vangen.

Mochten mijn luttele voorstellen niet tegemoetkomen aan uw prangende behoefte, dan suggereer ik om de oplossing elders op dit blog te gaan zoeken. Tenslotte heeft Google u hierheen geleid. Al zou u zich dan wel eens hooglijk kunnen verbazen over de grote hoeveelheid onschuld waarin mijn schrijfsels gedoopt zijn. Een mond vol tanden: ’t is weer eens iets anders.

Menslief, wat spelen die beesten allemaal naar binnen, zeg? De proviand die deze vliegende vestingen uitwerpen, ziet eruit als oude verf, plakt als lijm en heeft een diameter ter grootte van minstens een geopende handpalm. Nog een geluk dat ik net in mijn auto was gestapt toen dit plakkaat neerkletste; witte mèchen op een grijzende kruin vormen naar verluidt een rampzalige combinatie.

Gisteren kwam ik oog in oog te staan met de onderwijzer in wiens klasje ik zat toen ik tien was. Ik had net mijn glimmend zwarte bolide volgegooid toen ik hem opmerkte. Hij had exact vijftien liter super in zijn aftandse Corsa’tje getankt.

Ondanks zijn hogere leeftijd – het was eenendertig jaar geleden dat ik die mens nog confronteerde – herkende ik hem direct. Een nog even stuurse blik, dezelfde rode kale kop, maar een massa rimpels en groeven meer. Terwijl ik de man bestudeerde die ik als tienjarige duizendmaal heb verwenst en hartgrondig haatte, keek hij op. Hij zag me en knikte. Geen knik van herkenning, maar een simpele groet richting  een medemens.

Ik sloot het klepje van mijn benzinetank en stapte naar hem toe.

“Meneer Vansteenlandt?”

“Eh, ja. En u bent?”

Ik noemde mijn naam. Hij monsterde me, tastte zijn geheugen af en glimlachte toen.

“Welk jaar was het ook alweer?”

“1977.”

“Ja, ja, dat zou kunnen.”

“Een verschrikkelijk jaar, meneer Vansteenlandt.”

“Hoezo? Wat is er destijds gebeurd?”

“U hebt mij toen onnoemelijke malen, quasi continu eigenlijk, geheel ten onrechte gekleineerd, afgeblaft en te kakken gezet voor gans het schoolplein. U had om god weet welke reden een hekel van jewelste aan me. U herinnert het zich ongetwijfeld allang niet meer, maar ik zal het nooit vergeten. Ik hield er veelvuldige hyperventilatieaanvallen en een waar trauma aan over.”

“Ach, ach, zo erg zal het wel niet geweest zijn, zeker? En trouwens: het waren ook andere tijden toen. Streng maar rechtvaardig, zeg maar.”

“O nee, zo was het niet. Machtsvertoon, ja. En heel veel ónrechtvaardigheid. Dát was het. Dat was het alleen bij u, en dat weet u maar al te goed.”

Hij schrok zichtbaar van zoveel directheid.

“Daarom, meneer Vansteenlandt, wil ik u zeggen wat ik destijds nooit kon noch durfde zeggen: u bent een gigantische klootzak die me immens veel pijn heeft gedaan.”

Hij staarde me aan; roerloos, zwijgend. De roodheid van zijn gezicht was een heel stuk bleker geworden.

Ik tikte, in weerwil van het verbodsbord, een sigaret uit mijn pakje, schoof ze tussen mijn lippen en stak ze op. Vervolgens blies ik de rook in ’s mans gezicht. Hij verroerde geen vin, maar sloeg zijn ogen neer.

“Een goedemiddag verder.”

Ik wandelde naar mijn wagen, stapte traag in, startte en reed het plein af. Toen ik een blik in mijn achteruitkijkspiegel wierp, zag ik dat hij nog immer stokstijf naast zijn auto stond.

Eenendertig jaar na datum. Het lucht ongelooflijk op, zeg ik u.

Drinken en rijden gaan niet samen. Ik vertel u niks nieuws. Maar die bewuste zaterdagavond was ik behoorlijk in de wind. En ik reed.

Een zekere nonchalance kenmerkte mijn rijstijl: linkerarm buiten de auto, rechterhand losjes op het stuur en een voet die het gaspedaal gestaag neerwaarts dirigeerde. De muziek stond loeihard. Ik voelde me geheel relaxed.

Ik wilde een sigaret uit mijn pakje grijpen, bedacht me vervolgens, en schoof de gekreukte verpakking terug in mijn borstzak. Ze gleed soepel naar beneden. ‘Ik heb geen gordel aan,’ besefte ik daardoor ineens. Rijden zonder gordel is voor mij normaliter als wandelen met een string aan: het voelt absoluut niet goed. Maar die avond lachte ik om wat ik als een akkefietje afdeed.

Er kwam een tegenligger aan. Zijn lichten verblindden me een wijl, waardoor ik even afgeleid raakte. Om god weet welke reden week de onverlaat plots van zijn baan af en kwam op me afgestevend. Met beide handen omvatte ik stevig mijn stuur en gaf een korte ruk naar rechts. De tegenligger zoefde voorbij en miste mijn auto op een haar na. De adrenalinestoot die hierop volgde, ontnuchterde me enkele seconden. Daarna zuchtte ik luid en langgerekt. Ik voelde hoe mijn armen zich terug ontspanden. Ik had een botsing weten te vermijden. Ternauwernood, maar dat besef drong niet door.

Het verkeer werd drukker. Ik trachtte me te concentreren maar werd zenuwachtig. Netjes rechts houden was geen sinecure door het ontbreken van een witte lijn. Het vergde het uiterste van mijn in nevels gevangen beheersing. Achter mij reden twee auto’s die me poogden in te halen. Ik gaf gas bij en bleef ze voor. Vergiste ik me of steeg uit een van de auto’s daadwerkelijk gejoel op?

Langs de kant van de weg was het een drukte van belang. Luid pratende, wild gesticulerende en hardop lachende mensen. Vooral jongeren. Zaterdagavondsfeer. In drommen troepten ze samen, vervaarlijk dicht tegen het drukke gerij aan. Ik vond dat onverantwoord en liet het blijken middels een vangbeweging ter hoogte van mijn voorhoofd. Her en der opgeheven middelvingers waren mijn deel.

Voor mij remde een auto af. Ik liet het gas opkomen en vertraagde. Een achterligger – van waar kwam die plots? – had mijn afremmen te laat opgemerkt en botste in volle vaart achterop mijn auto. Met een wilde slingerbeweging sloeg mijn hoofd naar achter. Het raakte iets hards. Een korte, hevige pijnscheut volgde. Ik denk dat ik schreeuwde.

Wat toen gebeurde, ging snel. Ik stapte uit en wandelde uiterlijk beheerst doch inwendig kokend naar de auto die me geramd had. Achter het stuur zat een kortharige jongeman met naast hem (zijn liefje? Zijn zus?) een jeugdige passagierster.

“Awel maat, niet gezien dat ik remde? Totaal onverantwoord hoe weinig afstand je bewaarde. Jij hebt nog niet lang je rijbewijs zeker?” Mijn stem sloeg over. Ik ademde zwaar.

De twee keken elkaar even aan. Daarna haalde hij zijn schouders op. Zij knikte naar hem, hij draaide driftig aan zijn stuur, gaf gas en vertrok.

“Hey! Getverderrie! Vluchtmisdrijf!” Ik kreet. Omstanders draaiden hun hoofd in mijn richting. Ze lachten.

“Menck!”

Die stem herkende ik. Mijn madam. Ik ontwaarde haar tussen de samengetroepte menigte.

“Heb je dat gezien? Die lul rijdt gewoon verder.”

“Menck, kom hier. Straks gebeuren er ongelukken.”

Straks? Er was zonet een ongeluk gebeurd, tiens.

“Ga van die piste af. Kom nou.” Er werd hardhandig aan mijn mouw getrokken. Ik keek op en blikte in haar ogen.

“Wat wil…?”

“Met een glas teveel op in de autoscooters stappen, is duidelijk niks voor jou, schat. I told you.” Er verscheen een spottende grijns op haar gezicht. “Maar aandoenlijk was je wel.”

De fotoreeks hieronder heeft wat weg van de welhaast traditionele laatste pagina van een ‘Nero’-stripalbum, maar voor mijn madam is het een met graagte beoefende weekendafsluiter: wafelenbak. Een en ander resulteert in van die kleine, zachte en zoete wafeltjes die schier lijken te smelten in de mond.

Goesting, iemand?

[ Wie geïnteresseerd is in het ‘op een wip klaar’-recept: mail me. ]

“Zeg je me nu dat je je verveelt, Roger? Wordt er niet beweerd dat gepensioneerden altijd…”

“…tijd tekort hebben? Nou, ik niet. Zeeën van tijd heb ik, Menck. Wat zeg ik? Oceanen van tijd, verdorie.

“En je hobby dan? Ben jij niet in het bestuur van de schaakclub?”

“Was. Sinds Paula er niet meer is, heb ik de club vaarwel gezegd. Heeft iemand me daar ooit alleen gezien? Dacht het niet. Paula was er altijd bij. Als mijn schaduw, mijn stille vennoot, maar vooral als mijn toeverlaat. Ik zou nooit gefunctioneerd kunnen hebben in dat bestuur zonder haar. Kortom: het hoeft niet meer.”

“Hm. Maar dat hoeft toch niet te betekenen dat je niet volop je tanden zou kunnen zetten in iets anders? Hoe zit het trouwens met dat fietsen van je? Weer of geen weer; ik hoor het je nog zeggen.

“Ach.”

“Wat? Kom me niet vertellen dat je…”

“Twee weken geleden heb ik hem verkocht. Ik kreeg een faire prijs.”

“Dus dat heb je ook opgegeven. Waarom, Roger? Fietsen deed je altijd zónder Paula. Bovendien weet ik zeker dat je Daniël en Pierre daar ook geen plezier mee hebt gedaan.”

“Weet je, van het moment dat mijn fiets verkocht was, zagen die twee me niet eens meer staan.”

“Ach, ga weg. Waarom zouden ze?”

“Omdat ik erbij hoorde zolang ik maar deelnam aan hun minutieus uitgestippelde routes, hun benefietjes, hun kaartavonden. Die club zou en moest tot de grootste uitgroeien. Maar kijk, ook Paul en Freddy hebben afgehaakt toen ze zagen dat dat olijke duo me liet vallen als een baksteen. Ik ben enorm ontgoocheld in die… die nepridders.”

“Je had het fietsen niet moeten opgeven. Desnoods trok je er maar met Paul en Freddy op uit. Je deed het graag.”

“Dééd, ja.”

“Maar enfin, ga jij je nu helemaal laten hangen? Waar is de energieke reus gebleven die ik de laatste keer nog zag?

“Ik begin zoetjesaan te denken dat hij mee is met Paula.”

“Hey, jij zet je daar zéker over, dat weet ik. Je moet. Maar ondertussen neem je wel heel radicale beslissingen, vind je niet? Zomaar alles opgeven, da’s niks voor jou.”

“Ik had het ook niet in mezelf vermoed, nee. Maar mijn vat is af, Menck. Geloof me: ik loop hier nog rond en dat is het zowat.”

“Gun jezelf nou es wat meer tijd. Hoe is het overigens met de twee zonen?”

“Kurt is aan het scheiden.”

“Je meent het. Ik sta paf.”

“Marijke heeft het ‘em gelapt. Meer dan eens, weet ik nu. En weet je met wie? Met blonde Frederik. Je weet wel: de zoon van Verdonck. Een stuk uitschot is het. Heeft twee keer in de bak gezeten, als ik me niet vergis. Wat ze in hem ziet, ontgaat me volledig. Maar ja, oogverblinding zeker? Die gast heeft geld, hè. Fils à papa. Handje boven het hoofd, je kent dat wel. Dat erotiseert, vooral bij iemand als Marijke. ’t Verwondert me dat Kurt het nog zo lang heeft uitgehouden met haar. Veel te braaf, dat manneke.”

“Het leek een modelkoppel, verdorie.”

“Leek, ja. Wat er binnen vier muren gebeurt, weet de goegemeente natuurlijk niet.”

“Ik denk dat jij zo onderhand een versterkertje verdiend hebt, Roger. Ik ben het wel zeker, eigenlijk. Cognacske?”

“Doe geen moeite, Menck. Ik moet er maar es vandoor. De laatste tijd voel ik me nog enkel goed in bed. Als ik de slaap kan vatten, tenminste.”

“Ik kan het je maar aanbieden, hè.”

“Bedankt. Ook om te luisteren naar een zaag als ik.”

“Misschien moet jij maar es wat regelmatiger een zaag spannen, weet je dat? Praten is zalf voor de ziel.”

“Misschien. Enfin, groeten aan de madam.”

“Doe ik. En kop op, hè!”

De volgende dag heeft Roger zich opgehangen.

Zondag waren mijn madam en ik uitgenodigd op een babyborrel. Overgelukkige en trotse ouders. Schoon kind. Lekkere champagne.

Maandagmorgen viel er een huwelijksuitnodiging in de bus. Feest tijdens het laatste juliweekend. Hopelijk is het snikheet en wordt er buiten gedanst.

Maandagmiddag belt mijn vader me al huilend en helemaal overstuur op. De overbuur – tevens zeer goede vriend – heeft na een urenlange en heftige doodstrijd het tijdelijke met het eeuwige verwisseld. Kanker. Amper zevenenvijftig lentes.

Zei daar iemand ‘life is a rollercoaster’?

Kleine schuimkopjes krulden zich om haar tenen, likten licht ruisend haar roosgelakte nagels en trokken zich speels terug in de zilte weidsheid die Noordzee heet. Ze lachte toen er ineens een diepgroen bosje zeewier aan haar grote teen bleef hangen. Ze schopte het weg met de onstuimigheid van een kleuter die voor het eerst de zee ziet.

“Zul je altijd van me houden?” vroeg ze ineens. Ze hield halt, draaide zich in een vlotte beweging naar me om en sloeg haar armen om mijn nek.

“Mag ik over zo’n zwaarwichtige vraag even nadenken?” Ik drukte een kus op haar roodverbrande en sproeterige neus.

“Niet langer dan vijf seconden.” Ze sloot haar ogen in afwachting van mijn antwoord.

“En wat als ik oud ben, afgetakeld misschien, lelijk ook en daarenboven nog es last heb van mijn prostaat?”

“Is dat een ja?” Ze keek me indringend en verwachtingsvol aan. Haar handen verplaatsen zich van mijn nek naar mijn schouders.

“Allez vooruit.” Ik knikte. Prompt zoende ze me vol op de mond.

“Hier is niemand,” leek ze wat later ineens te constateren. ”Echt niemand. Verbazingwekkend. Zijn de stranden in België altijd zo verlaten?” Haar rollende ‘r’ was opmerkelijk.

“Eh, toch zeker op een werkdag om bijna elf uur ’s avonds, ja.”

“Ik ga zwemmen.”

“Nu? Da’s verboden op dit tijdstip. En zeker in deze zone.”

“Ben jij ineens een regeltjesmens geworden?” Ze stiet een minachtende ‘Puh!’ uit.

Zonder dralen stroopte ze haar felbedrukte T-shirt af, rolde het in een bolletje en gooide dat op de droge strandhelft. Hetzelfde deed ze met haar reeds van zeewater doordrenkte short. Die landde een eind verderop. Ze kraaide toen ze zich in de golven stortte. Kort daarop ging ze kopje onder. Een angstwekkend lange poos later kwam ze proestend boven.

“Kom je? Het is heerlijk.” Dan wees ze omhoog. “Kijk, volle maan. Van hieruit is-ie prachtig. Bovendien: ik heb iets voor je!” Ze wreef met beide handen ostentatief over haar glimmende borsten en maakte lichte kneedbewegingen.

‘Ach, het zit zó,’ dacht ik, waarna ik me grijnzend van mijn kleren ontdeed. Vervolgens nam ik mijn katoenen schoudertas, tastte erin en vond wat ik zocht. Twintig seconden later omsloten donkere, lichtdeinende golven mijn middel. De onverwacht felle kou halveerde stante pede mijn mannelijkheid.

“En jij duikt hier in?” Ik was haar tot op twee meter genaderd. “Da’s ijswater, zeg.”

“Hoe kan ik u verwarmen, o koene ridder mijn?” Ze lachte luidop.

“Laat ik u daarop antwoord geven, mijn glibberige waterprinses.” Ik nam haar hand in de mijne en bracht die onder water tot tussen mijn benen.

“Wa…? Wat heb je…?” Toen gierde ze het uit. “Je hebt de fles Porto mee, of wat?”

“Yep, en we komen niet uit dit zoutbad tot we deze knaap soldaat hebben gemaakt. Es kijken hoe jij zwemt als je dronken bent.”

“Hoe wild ik dan word, zul je bedoelen. Wacht maar es af.” Ze draaide enthousiast de schroefdop open, gooide die in zee en zette de fles aan haar lippen. “Superspul. Jij?”

“Graag.” Ik nam een stevige slok en boerde luidop.

“Na zdorovje.” Ze legde haar wijsvinger op mijn lippen en trok me daarna teder tegen haar gebronsde lichaam. Onze monden vonden elkaar voor een langdurige tongzoen met druivenafdronk.

’s Anderendaags waren we beiden ziek. Van de port. Van de kou.

Die avond huilde ze toen ik haar ten afscheid kuste op het perron.

“Ik voel me ellendig.”

“Ik wist niet dat je zó slecht tegen de drank kon.”

“Van verdriet, sufkop.”

Toen ze in de trein zat, tekende ik van op het perron met beide handen een hartje in de lucht. Ze blies me een kus toe. Daarna wees ze naar mij en vervolgens naar zichzelf. Met haar lippen vormde ze een geluidloos doch niet mis te verstaan ‘forever’. Haar warme adem liet een zweem condens achter op het glas. De trein zette zich traag in beweging.

Ik bleef zwaaien tot haar raampje uit mijn gezichtsveld verdween.  Ik heb nooit meer iets van haar gehoord.

Uitermate vermakelijk en bijzonder hoogstaand voetbal… in de stad.

Frankrijk had deze Rémi Gaillard beter opgesteld tegen oranje, me dunkt.

“Oh… my… God!”

Dat waren de eerste woorden die ik gisterenmorgen crescendo uitstiet toen ik in de badkamerspiegel keek. Wat op mijn nek stond, had – en heeft nog steeds – veel weg van een rode biet die minstens een halfjaar lang bemest was geworden met groeihormonen van de agressiefste soort. De linkerhelft van mijn hoofd (of wat daar voor moest doorgaan) was tot dubbele omvang opgezwollen. Mijn mond hing halfstok en mijn linkeroog zat voor vijftig procent dicht door de zwelling. Quasimodo na een uitslaande brand.

“De komende dagen zullen uw kaken wat gezwollen staan,” gaf de paradontoloog me nog mee alvorens ik zijn kabinet verliet. “Niks van aantrekken; gaat wel over.”

Thans weet ik waar de ‘-loog’ in zijn functie voor staat. Die artsen en hun verfoeilijke eufemistische prognoses! In plaats van me op de man af mee te delen dat ik minstens tot na het weekend met een kop als een boei zal rondlopen. En dat ik mijn geëxpandeerde hoofd maar beter zou verbergen onder een wijde kartonnen zak wilde ik de goegemeente geen schrik aanjagen. Maar nee; ‘wat gezwollen’ klonk het. Ha en ha, die vrolijke Fransen van een dokters toch.

Anyway, dit is hoe het me verging. Wat voorafging kon u hier al lezen.

“Hm.” En wat later nog es: “Hm.”

Dat klonk niet bepaald geruststellend. Zeker niet toen Dokter Tand er nog eens zijn assistente bij riep en haar vroeg om de digitale camera mee te brengen.

“Wat?” informeerde ik enigszins ongerust. Hetgeen met mijn opengesperde mond klonk als “Ouwaa?”

“Ik heb goed en minder fraai nieuws.”

“Is dit een flauwe mop, dok?”

Hij lachte niet.

“Er zullen slechts twee wijsheidstanden dienen te worden verwijderd.”

“Echt?” Ik zuchtte opgelucht.

“Maar ik ben bang dat de tandvleesontsteking waarover u het had niet van de poes is. Dit is niet minder dan een joekel van een gezwel.”

Mijn mond kon niet meer openvallen, maar ik slikte hoorbaar.

“Goedaardig, dat wel,” continueerde hij. “Het bot errond is kerngezond,” rijmde hij ongewild. “Maar het gezwel is van uitzonderlijke afmetingen. Dat zit daar vast al geruime tijd, niet?”

Ik liet wat instemmende keelklanken opborrelen.

“Moet u nog naar het toilet? Dit zal wat langer duren dan voorzien.” Hij draaide zich om en greep naar een doos pijnstillers. “Neemt u alvast een Dafalgan codeïne in. Dat is, eh, voor de eventuele pijn straks.”

Ik nam de pil met licht trillende hand van hem over en spoelde ze door met kraantjeswater in een plastic beker. Inwendig gierde ik van de zenuwen.

Om een lang verhaal kort te maken:

Om een reden die in mijn oren als een soortement van langgerekt excuus klonk, geschiedde de operatie onder plaatselijke verdoving, hoewel me aanvankelijk een complete narcose werd voorgehouden. Ik plak hier graag een dikke ‘Shit!’ op, temeer daar ik gedurende twee en een half uur quasi onafgebroken met een opengesperde mond en onder een groen steriel zeil naar een veel te felle lamp heb liggen staren. Op het laatst trilden mijn kaken van ingehouden inspanning.

Ik kreeg tot vier maal toe een verdovingsdosis toegediend. Ik heb een redelijk hoge pijngrens, maar een zenuw raken en dat linea recta van je hersenstam tot in je kleine teen voelen zinderen, is er voor mij toch teveel aan. Op den duur slaakte ik een kreet, en prompt was de spuit daar.

De wijsheidstanden waren er onverwacht vlug uit, maar het gezwel niet. Er werd gesneden, geboord, getrokken, gepeld, geprikt en geduwd. Anderhalf uur later werd het bloederige ding me op een wit plastieken schoteltje onder de neus gehouden. Het enige wat ik wist uit te brengen, was een oprecht verbaasde “Qué?” Het was groot.

Natuurlijk traden er bloedingen op. En aangezien die niet meteen van plan waren om te stoppen, werden ze dichtgebrand. De holte werd uitgespoeld en gehecht met een of ander lichtgeel synthetisch garen.

“Niet niks, hè!” vatte de dokter achteraf ons beider intense strijd samen. Hij klopte me kameraadschappelijk op de schouder. “De rekening zal opgestuurd worden. Wordt u opgehaald? Nee? U mag niet meteen rijden. U kunt in de belendende kamer wat rusten op een bed.”

Vijf minuten later was ik ingedommeld en droomde van een knappe tandenfee met een parelwit gebit.

Vandaag is het, behalve vrijdag de dertiende, ook Fotologdag. Dit initiatief werd in het leven geroepen door Ishku en belooft behoorlijk wat navolging te krijgen.

“Neem ieder uur een foto van uzelf, uw omgeving, uw gezelschap, uw activiteit,… en plaats die foto’s op uw blog. Het is de uitgelezen kans om helemaal gepermitteerd de voyeur uit te hangen en meer over andere mensen te weten te komen. Daarenboven is het een excellente gelegenheid om nog es wat fotografische moeite te doen.”

De betrachting moge dan simpel klinken, de uitvoerbaarheid is natuurlijk niet voor iedereen even evident. Toch kan ik het opzet wel smaken. En misschien, heel misschien, pleur ik onder dit lapje tekst in de loop van deze vrijdag wat foto’s neer, voorzien van een streepje commentaar. Of dat echt ieder uur zal gebeuren, is zeer de vraag. Al zou het in theorie kunnen, nu ik toch thuis vertoef met een opgezwollen en van pijn vertrokken tronie. Foto’s van mezelf zou u dus zeker niet te zien krijgen.

Vandaag word ik verdoofd, wordt mijn sponzen mond opengesperd en vastgeklemd, en zal een – naar ik hoop – vakkundige paradontoloog mijn wijsheidstanden richting vuilnisbak sturen. Deze ondertussen zeer hoognodige actie zal plaatsvinden binnen de steriele muren van een in weeë geuren badend ziekenhuisvertrek. Weeë zoals in o wee. Want het is precies de mengelmoes van diverse onbestemde chemicaliënluchtjes die mijn afkeer van dergelijke instellingen bij elk bezoek weer aanzwengelt.

Alsof dat niet genoeg is, dient er ook een soortement van cyste uit mijn tandvlees te worden verwijderd. Cyste leest u het best als ‘versteende etterophoping’. Zo’n boebel waar ik constant met mijn tong wil over wrijven om me ervan te vergewissen dat hij er nog zit. Of om te voelen of hij, o ijdele hoop, niet wat kleiner is geworden. “Geef toe, schat, de linkerkant van mijn gezicht is opgezwollen, niet? Mijn kop trekt al enigszins scheef.”

Yuk, zegt u? U hebt overschot van gelijk. Zulks zal gebeuren middels een venijnige incisie en een stofzuiger en een hogedrukreiniger. Of iets van die strekking. Vervolgens zal in die krater voor een niet nader te bepalen periode een wiek worden gepleurd. Een hygiënekwestie, zo luidt het, maar “niet meteen comfortabel” aldus mijn tandarts. Hoopgevende tijdingen, kortom. Zeker als je weet dat voedsel tot me nemen een wijl zal verlopen zoals bij de gemiddelde kliederende peuter. Lieflijke kraaigeluidjes non-included.

Maar kom, ’t is een mijlpaaltje in mijn bestaan: mijn eerste heuse operatie. Maak voor mijn part van die laatste term gerust ook een verkleinwoordje. “Het is allemaal geen beenbreuk,” zou mijn moeder orakelen. Feit is wel dat ik nooit eerder integraal werd verdoofd en dat geen enkele chirurg me ooit met een scalpel heeft bewerkt. Nu dus wel, al zal de buitenwereld daar vaneigens nooit besef van hebben wegens de binnensmondsheid van de ingreep.

Vanavond zal ik vier tanden lichter zijn. Samen met de vijf die ik op het moment van dit schrijven reeds ontbeer, betekent dit dat ik straks nog over welgeteld drieëntwintig bijters zal beschikken. Lijkt me ruim voldoende. En gelukkig zijn ze – het oog wil ook wat, nietwaar? – allemaal gegroepeerd in de voorste regionen van mijn mond. Toch zal ik de overblijvers koesteren als nooit tevoren. Want als je niet aardig bent voor je tanden, worden ze op den duur vals.

Bart (*) etaleerde ze reeds in het blauw en in het groen, en dus mocht een aanvulling niet ontbreken: twee lustig copulerende rode waterjuffers ofte vuurjuffers (Purrhosoma nymphula). Yep, ook hier is het volop poeperkesdag.

Dezer dagen gonst het in mijn tuin trouwens van de bedrijvigheid. Naast de waterjuffers verschijnen ook de eerste libellen boven de vijver (vooral de grote Groene Glazenmaker), en in de vaste plantenborders doen de honingverzamelaars zich onversaagd tegoed aan de ondertussen rijke bloei.

Vlinders en vuurwerk.

En ineens:

Messen en kogels.

Je mispakken in een relatie.

En dan:

Poëzie depri.

Op muziek.

Heel intens.

Gezongen in mijn dialect.

In een onbewaakt ogenblik bestudeer ik haar. Ze leest. Dat doet ze vaak. Heeft ze eigenlijk altijd al gedaan. Maar nu is lezen, en een beetje televisie op zijn tijd, zowat haar enige bezigheid geworden.

Van in de tuin vertoeven, houdt ze ook. Maar die ligt ruim twee meter lager dan de woning. Trappen zijn een schier onoverkomelijke hindernis geworden.

Ze tast naar haar kop thee en tilt hem op. De kop schudt gedurende de ganse afstand van de tafel naar haar mond overmatig heen en weer. Enkele druppels thee belanden op haar rok. Ze merkt het niet. Met beide handen omvat ze de kop en drinkt. Dat doet ze traag. Ze verslikt zich snel. Dan hoest ze soms wel drie volle minuten aan een stuk. Een enge hoest waar ik nooit zal aan wennen.

“Wil je even…?”

Ik neem de kop van haar over en zet die op tafel.

“Hij werd ineens zo warm.”

Ik glimlach.

Ze neemt haar boek en leest verder. Ik blader door de krant. Op de schouw tikt nerveus het bijna dertig jaar oude klokje. Er is het ruisende geblader in mijn krant, het tikken van het klokje en, trager, het zachte schuren wanneer ze een bladzij omslaat. Verder is er niks te horen. De hond slaapt naast de poes. Beider ademhaling lijkt wel gestagneerd.

Ineens moet ze plassen. Dat kondigt ze stil en met decente bewoordingen aan. Ik help haar recht en reik haar de rollator aan. Daarmee voelt ze zich veiliger dan met de krukken. Tot aan de trappen naar het toilet schuifelt ze behoedzaam voort. Daarna daalt ze, tree per tree en zich stevig vasthoudend aan de gladde houten leuning, naar het kleinste kamertje af.

Mijn vader komt binnen. Hij heeft geschoffeld. Zijn handen vertonen groene vegen. Op zijn voorhoofd parelt zweet.

“Waar is moeder?”

“Toilet.”

“Heb je haar een beetje…”

“Ja.”

Hij loopt naar de keuken en schenkt zich een kop koffie in. Dan fluit hij. Een ongekende wijs. Energiek.

“Zalig buiten. Ik denk dat het wel zo’n graad of vijfentwintig is.”

Ik hoor mijn moeder traag de trap opkomen. Mijn vader zet zijn kop neer en wacht haar op. Dan reikt hij haar de rollator aan.

“Kom je niet even in de zon?”

Ze knikt.

“Neem je mijn thee mee?”

Hij neemt beide koppen in zijn handen en loopt voor haar uit.

“Kom even mee.”

“Straks, ma. Eerst nog wat…” Ik wijs op mijn krant.

Het duurt welhaast vier minuten alvorens ze in de tuin is. Vier minuten vol opperste inspanning. Ik kijk haar al die tijd stilzwijgend na. Daarna buig ik me over mijn krant. Op pagina vierendertig valt een grote druppel.

De mol die hier al enkele dagen rigoureus mijn borders aan het omploegen is, is gevat. Niet met een klem, noch met een sonarpijp, in benzine gedrenkte doeken of berenkeutels en dan opwachten met de riek.

Nee, met de kater die Waldo heet (ja, da’s dezelfde die ook regelmatig konijnen, ratten, kikkers en vleermuizen aansleept en daarmee reeds meermaals dit blog haalde).

Het bewijs dropte hij deze morgen ongeschonden in de hall.

Waldo inhuren kan per halve dag tegen een billijke vergoeding met een ‘niet tevreden geld terug’-garantie.

10:35

“Fuck.”

Ik liet mijn gaspedaal wat opkomen waardoor de naald van de snelheidsmeter van honderd veertig terugviel naar honderd twintig. Daarna wierp ik haastig een blik in mijn achteruitkijkspiegel.

Ook zij vertraagden. Ze bleven thans op geringe afstand achter me rijden.

“Klootzakken,” mompelde ik. Mijn handen spanden zich om het stuur en werden enigszins klam. Daarna drukte ik de radio uit.

De sonore beltoon van mijn gsm weerklonk. Instinctmatig wilde ik het ding uit de middenconsole grissen maar bedacht me bijtijds.

Op het moment dat ik een vrachtwagen wilde inhalen, kwam een van de moto’s naast me rijden. De agent wees naar de grote parking van het benzinestation dat voor me opdoemde en gebaarde dat ik daar van de autosnelweg afmoest. Daarna gaf hij een dot gas en dirigeerde zijn moto tot voor mijn auto. Zijn rechtse knipperlicht zette zijn instructie van daarnet kracht bij.

De beide zwaantjes loodsten me naar de verste – autovrije – uithoek van de parking alwaar ze halt hielden en afstapten. Ik manoeuvreerde mijn stationwagen netjes tussen de twee moto’s in, zette mijn motor af en drukte mijn raam open.

“Goeiemorgen. U weet wellicht wel waarom we u lieten stoppen, niet?”

“Ik weet dat ik iets te snel reed, ja,” gaf ik braafjes toe.

“Daar is het ons niet om te doen,” repliceerde de agent. “Kunt u even uitstappen en uw koffer openmaken?”

Mijn koffer? O, dit was ongetwijfeld zo’n ordinaire routinecontrole. Drugs en wapens en zo. Allicht ziet mijn stationwagen met zijn – standaard – verduisterde ramen er verdacht uit. Ik voelde een zekere last van mijn schouders vallen.

“Zeker.” Ik stapte uit, liep naar de achterkant van de auto en gooide de koffer open. Twee gehelmde hoofden wierpen een nieuwsgierige blik in de laadruimte.

“Wat vervoert u?” vroeg een van hen geheel overbodig, daarbij wijzend op de niets aan de verbeelding overlatende kleurrijke zakken die zowat het ganse interieur besloegen.

“Eh, compost. En potgrond.” Geen pillen, spuiten of poeiers, dacht ik er achteraan.

“Enig idee hoeveel zakken?” vroeg de grootste van de twee.

“Zestien.”

“Zestien,” kaatste hij mijn antwoord terug. “Zestien maal, pakweg, vijftig kilo per zak is achthonderd kilo. In een stationwagen. Me dunkt dat u aardig overladen bent, niet?” Hij keek me, niet onvriendelijk, aan. Ik meende zelfs iets van een vage glimlach om zijn lippen te ontwaren.

“Bwah, valt wel mee, eigenlijk. Dit beestje heeft wel grotere vrachtjes getorst.”

“Zo zo.” Hij nam een notitieboekje uit zijn borstzak en kribbelde er iets in neer. “Mag ik even de papieren van uw wagen alsook uw identiteitskaart?”

“Jawel.” Ik stapte terug mijn auto in en opende het handschoenenkastje. Een wijl later overhandigde ik hem de documenten. Hij liet er snel zijn ogen over glijden en gaf ze me daarna terug.

“Da’s in orde. Maar ik vrees dat ik u zal moeten verzoeken om uw lading te verkleinen indien u wilt verder rijden.”

Qué?

“Verkleinen? Ben ik door wat zakken compost ineens een gevaar op de weg of zo?”

“Wát zakken? Meneer, het gat van uw wagen sleept zowat over de grond.”

“Maar ik kan die hier toch niet uitladen? Die dingen zouden snel voetjes krijgen.”

“U kunt iemand bellen om de helft van uw lading te komen oppikken. Nog een goedemorgen verder.”

10:55

“Wát?”

“Ja, echt. Ik zei je nog dat zestien teveel was, hè.”

“En waar ben je nu?”

“Op de grote parking langs de E40 in Wetteren.”

“Wetteren? Merde. Ik moet wel om twee uur beginnen te werken, dat weet je toch?”

“Dat moet lukken.”

Er weerklonk diep gezucht.

“Kun je niet gewoon doorrijden? Waar zijn die zwaantjes, trouwens?”

“Nog hier. Ze zijn nu de een of andere Poolse vrachtwagen aan het controleren. Ik kan hier echt niet weg.”

“Oké, oké, ik kom.”

“Je bent een schat.”

“Yeah, yeah.”

Ze haakte in.

De tuinpagina’s bovenaan dit blog, die regelmatig werden geüpdatet, zijn met stille trom afgevoerd. Mijn statistieken wezen uit dat die subblogs slechts door de figuurlijke twee man en een paardenkop werden bezocht, terwijl ik toch behoorlijk wat tijd investeerde in het telkens bijwerken ervan. Groenvoer wordt duidelijk niet bijster goed verteerd op dit blog.

Alle mij van de vorige meeting vertrouwde ingrediënten waren aanwezig die 31^ste mei: grote tafels gedekt met een gigavariatie aan spijs en drank, übersympathieke blogmadammen en –meneren, een idyllisch decor van wilde bosschage, muggenkaarsen én muggen, stabiele en minder stabiele tuinstoelen, een welhaast live bloggende gastvrouw en weergoden die de sluizen dichthielden. ’s Namiddags was het vrij warm, ’s avonds vrij koel en ’s nachts vrij koud. De gesprekken waren hartverwarmend, de wijn geestverruimend en de bijwijlen exquise hapjes smaakpapillenprikkelend.

Net zoals vorig jaar programmeerde ik de GPS op Zapstraat in Zapdorp. Net zoals vorig jaar beet dat onding zijn tanden stuk op de konijnenwegeltjes die ze aldaar straten plegen te noemen. Het deed me, na veel gesakker en gevloek mijnentwege, uiteindelijk belanden in Brasschaat, toch zo’n goeie vijf kilometer uit de buurt. Van daaruit pleegde ik dan maar een trekt-uw-planneke: ouderwets de weg vragen. Dat was gelukkig slechts twee keer nodig, maar mijn madam, een inderhaast opgepikte Chelone en ik slaagden er weer maar eens in als laatsten te arriveren (wat we dan weer goed maakten door ook als laatsten te vertrekken, ah ja).

Hiepho